Küresel teknoloji altyapısı, son birkaç yıldır tarihindeki en radikal yapısal dönüşümlerden birine sahne oluyor. Üretken yapay zeka teknolojilerinin endüstriyel ölçekte benimsenmesiyle bu ekosistem adeta bir hiper-büyüme evresine girmiş durumda. Sorulması gereken asıl soru ise sınırlarını her gün genişlettiğimiz bu otonom zekayı nerede, hangi fiziksel altyapı üzerinde ve nasıl bir enerji stratejisiyle sürdürülebilir biçimde çalıştıracağımız.

Geçen hafta Türkiye’de yaşanan okul saldırılarının ardından okullarda şiddet meselesi artık tekil bir güvenlik vakasından çıkarak okul güvenliği, gençlerin ruh sağlığı, silaha erişim, erken uyarı ve okul içi destek sistemleriyle birlikte düşünülmesi gereken bir tabloya dönüştü. Özellikle ortaokul çağındaki çocuklara çok geç kalmadan, onları küçümsemeden, onları etiketlemeden ve onları sadece sorun gibi görmeden ulaşmak zorundayız. Peki nasıl?

Bu hafta yurt içi piyasalarda veri, yurt dışı piyasalarda ise haber temelli bir akış takip etmeye devam edeceğiz. Yurt içinde Çarşamba günü açıklanacak TCMB kararı ön plana çıkarken, yurt dışında ise yine Çarşamba günü bitecek olan İran-ABD ateşkesinin gidişatı takip ediliyor olacak.

Tatil planlarken özellikle çalışanların kafasında doğal olarak sayılar ve sorular dönmeye başlıyor: "Bu seyahat bana ne kadara mâl olacak?", "Kaç gün yıllık iznim kaldı?", "Bir sonraki tatilimi ne zaman planlamalıyım?" Peki bu sorular üzerine düşünürken bilimsel araştırmalara başvurmak hiç aklınıza gelmiş miydi? Yapılan araştırmalar tatilin ideal süresiyle ilgili ilgi çekici bazı eşiklere işaret ediyor.

İstanbul'da lale sevgisinin kökenleri çok eski zamanlara kadar uzanıyor. Türklerle birlikte Orta Asya'dan çıkıp Anadolu'ya ve İstanbul'a ulaşan lale, bahçelerimizden evlerdeki vazolara, geleneksel el sanatlarından edebiyata hep baştacı ediliyor. Hazır mevsimi gelmişken lalenin tarihinden bugüne uzanan renkli bir yolculuğa çıkıyoruz.

Belirsizliğin negatif bir kavram gibi görülmesi, bizi onu yok etmeye çalışmak gibi imkansız bir göreve sürüklüyor. Halbuki belirsizlik aslında bir "yol durumu". Bu dönemde belki de iletişimcinin yeni rolü şöyle tarif edilebilir: Anlam kuran kişi. Bu, büyük laflar etmek değil… Tam aksine daha seçici, daha net ve daha tutarlı olmak. Çünkü umut artık büyük vaatlerde yaşamıyor, küçük ama daha gerçek alanlarda yaşıyor.

Kavramlar korunurken anlam kaydırıldığında, çarpıtma kendini düşüncenin kılığı içinde saklar. “Stoik erkek”, “duygusuz güç”, “kadere teslim olmuş üstün birey” gibi imgeler bu yüzden ilk bakışta felsefi derinlik taşıyor gibi görünebilir. Oysa bunlar Stoacılığın değil, modern erkeklik krizinin kendine bulduğu sembolik kostümlerdir.

Ağaçlara karşı bu kadar kör, bu kadar zalim bir ülkede yaşarken ağaç sevgisi hakkında yazmak belki insana boşa kürek çektiğini hissettirir ama belki günlük hayatlarımızda ağaçların farkına varmak, onların mucizelerine, hikayelerine kulak vermek, bizi ağaçlara karşı daha duyarlı kılabilir.

Soru eki mi (mı, mu, mü) gelenekleşmiş olarak ayrı yazılır ve kendisinden önceki kelimenin son ünlüsüne bağlı olarak ünlü uyumlarına uyar. Bu ek sorudan başka görevlerde kullanıldığında da ayrı yazılır.

Shakespeare’in trajedileri, Telezzüz’ün yeni menüsünde bir kere daha yorumlanıyor. Şef Bahtiyar Büyükduman, edebi karakter çözümlemelerini tabaklara aktarırken hikaye-malzeme-tat ilişkisine odaklanıyor. Vegan mutfakta taklit yerine işlevi yeniden kurmayı tercih eden şef, fermantasyon süreçlerinden doku inşasına kadar uzanan teknik bir araştırma pratiğiyle çalışıyor.

OpenAI CEO’su Sam Altman, bir hafta içinde iki suikast girişimiyle gündeme geldi. Öte yandan art arda gelen iki saldırı, medyada neredeyse sıradan bir gelişme gibi ele alındı. Bunun Altman’a yönelik yıllardır biriken antipatinin bir sonucu olduğu düşünülüyor. Peki neden insanlar Sam Altman'dan bu derece nefret ediyor?

Bir çırpıda geçen haftanın öne çıkan gelişmeleri.

Büyük Buhran zamanında, Steinbeck'in "Gazap Üzümleri"nin tohumlarının atıldığı günlerde, dönemin ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt, New Deal (Yeni Uzlaşma) politikasını ortaya atar. Ondan 93 yıl sonra bugünlerde yine bir belgede New Deal’in adı geçiyor. Belgenin sahibi OpenAI. Peki sosyalistlerin bile itiraz edemeyeceği kışkırtıcı önerilerle dolu bu belgenin samimiyetine inanabilir miyiz?

"Euphoria", doğduğu günden beri Z jenerasyonunun üzerine giydirilmiş bir projeksiyon, simli bir aynaydı. İlk iki sezonda bu ayna, lise koridorlarının neon ışıkları altında kimlik arayışını, bağımlılığı ve ilk hayal kırıklıklarını yansıtıyordu. Ancak araya giren beş yıllık zaman sıçramasıyla birlikte, üçüncü sezonda karşımızda artık lise fantezisinden uyanmış, 20'li yaşlarının başında gerçek dünyanın sert yüzeyine çarpmış genç yetişkinler var.

"İçimdeki Kilitleri Tek Tek" adlı ilk öykü kitabın yayımlanan Gaye Keskin öykülerindeki mizah ile acının iç içeliğini "Hayat, mizah ve hüznün giriftliğinden ibaret" diyerek açıklıyor. Geçmiş, onun için bir tutamaçtan öte, yaşanmışlığın soluğunu durmaksızın üfleyen; öykülerinin, kahramanlarının ve sözcüklerinin sığındığı ılık ve loş bir mağara gibi. Keskin'in öykülerinde birçok şey o mağarada cereyan ediyor.